«زندگی و دیگر هیچ» [ندیده‌ها،نشنیده‌ها، نخوانده‌ها]

دسته بندیژانویه 2020

یک آدم پنجاه و پنج ساله!

خبرنگار بود! پیرمردی پنجاه و پنج ساله با قدی کوتاه، کمی چاق، کتی قهوه‌ای و موهایی که تماما سفید شده بودند! انسانی خوش صحبت، با نگاهی متفاوت نسبت به دنیا؛ اصالتا سیرجانی، متولد خرم‌شهر، ساکن شیراز! چون همسرش شیرازی است! سردبیر بخش هنری خبرگزاری ایرنا؛ دنیا دیده و آدمی که ادعا می‌کند چهل سالی است که تئاتر ندیده است و این یکی را به اصرار یکی از همکارانش آمده است! (اما برایم سوال بود که چرا تنها آمده...

انجیر خشک!

شب امتحان اطفال است. در سالن مطالعه‌ی دانشکده، پشت یکی از آن میزهای دوست‌داشتنی قهوه‌ای‌رنگِ بزرگ نشسته‌ایم! اسباب شب‌زنده‌داری‌اش را به همراه مقداری قسبک و انجیر خشک، سر میز می‌آورد! از سر شب تا حالا، نگذاشته‌ام یک کلمه با تمرکز، درست و حسابی درس بخواند! هرچند از آن دست از آدم‌هایی است که چندان میلی به ارتباط با بقیه ندارد اما من هرجور که شده باشد سعی می‌کنم سر صحبت را با او باز کنم! آدمی...

مضحک، به معنای واقعیِ کلمه!

تمام شناخت من و بقیه‌ی آدم‌هایی که سر کلاس بودند، محدود بود به اسمی که حتی متفاوت از آب در آمد! او، آدمی خشک، شوخ، با ریشی منظم، به دور از رسمیت شناخته‌شده‌ی یک استاد دانشگاه، با موهایی کم‌پشت و شخصیتی خاص بود! البته شاید واژه‌ی خاص، واژه‌ی چندان درستی برای توصیف او نباشد! مضحک، هنوز بیشتر برازنده‌ی چنین منشی است! آدمی که شخصیت افراد را بر اساس جایگاه اجتماعی‌شان و نه بر اساس انسانیت‌شان تعیین...

حکایت ماست‌فروش!

شنیده‌اید قطعا! مثلی که می‌گوید: هیچ ماست‌فروشی نمی‌گوید ماست من ترش است! حکایت اوست! عقبه‌مان برمی‌گردد به هفت سال پیش! روزهای اول خیلی نمی‌شناختمش! هرچقدر پیش‌تر رفتیم، بیش‌تر با شخصیتش آشنا شدم؛ و این، توامان بود با انزجاری وصف‌ناپذیر! هنوز، استعدادش را می‌ستایم! اما، منش‌اش و آن‌گونه که خویشتن را در چشمه‌ی بی‌گناهی می‌شوید، سبب آزار آدمی است! امروز، و پس از روزهای بسیاری که تعمدا از او فاصله...

آن دو صندلیِ بغل دستم!

خدا خدا می‌کردم که نیایند! نمی‌شناختمشان! فقط می‌دانستم که صندلی‌های 9 و 10 از ردیف سوم را رزرو کرده‌اند! خدا خدا می‌کردم نیایند؛ که جای بیشتری داشته باشم! کیفم را روی صندلی بغلی بگذارم و پاهایم جای بیشتری برای جولان دادن داشته باشند! اما آمدند! یک زوج جوان! کم کم، حرف‌های بلند بلندشان، به گوشم رسید! کنجکاوی‌ام با پی‌بردن به حرفه‌ی آن‌ها بیشتر شد! پزشک بودن! دخترکی که اکسترن بود و پسرکی که...

«زندگی و دیگر هیچ» [ندیده‌ها،نشنیده‌ها، نخوانده‌ها]

ای همچو من

بر زمین اوفتاده

برخیز

شب دیرگاه است، برخیز!

-اخوان

نوشته‌های تازه

دسته‌ها

بایگانی‌ها

RSS یادداشت‌های روزانه